ការផ្តល់ឲ្យនូវសេចក្តីស្រឡាញ់
លោកណាប៊ីល គូរេស៊ី (Nabeel Qureshi) បានប្រែចិត្តទទួលជឿព្រះយេស៊ូវ ហើយក្រោយមក គាត់ក៏បាននិពន្ធសៀវភៅជាច្រើន ដើម្បីជួយឲ្យអ្នកអានយល់ដឹង អំពីមនុស្ស នៅក្នុងសាសនា ដែលគាត់ធ្លាប់បានជឿកាលពីមុន។ សំណេររបស់គាត់មានពេញដោយការគោរព ហើយលោក គូរេស៊ី តែងតែបង្ហាញចេញនូវចិត្តដែលពោរពេញដោយក្តីស្រឡាញ់ ចំពោះ ជនរួមជាតិរបស់គាត់។
នៅទំព័រដើម ក្នុងសៀវភៅ ដែលលោក គូរេស៊ីបាននិពន្ធ គាត់បានសរសេរថ្លែងជូនចំពោះ ប្អូនស្រីរបស់គាត់ ដែលមិនទាន់បានបើកចិត្តទទួលជឿព្រះយេស៊ូវនៅឡើយ។ ក្នុងទំព័រនៃការថ្លែងជូនចំពោះនោះ សំណេររបស់គាត់ខ្លីទេ តែមានពេញដោយព្រះចេស្តារបស់ព្រះជាម្ចាស់។ គាត់បានថ្លែងយ៉ាងខ្លីថា “ខ្ញុំ ទូលអង្វរ សូមព្រះជាម្ចាស់ ប្រទានពរឲ្យ យើង មានពេលថ្វាយបង្គំព្រះអង្គទាំងអស់គ្នា នៅថ្ងៃណាមួយ”។
យើងអាចយល់អំពីប្រភេទនៃសេចក្តីស្រឡាញ់នេះ នៅពេលដែលយើងអានសំបុត្ររបស់សាវ័កប៉ុល ដែលបានផ្ញើទៅកាន់ពួកជំនុំនៅទីក្រុងរ៉ូម។ លោកបានថ្លែងថា “ខ្ញុំមានសេចក្តីទុក្ខសោកជាខ្លាំង និងសេចក្តីព្រួយលំបាកជានិច្ច។ខ្ញុំស្ទើរតែនឹងសូមឲ្យព្រះគ្រីស្ទ ដាក់បណ្តាសាខ្ញុំវិញ ជំនួសបងប្អូនជាញាត្តិសន្តានខ្ញុំ ខាងឯសាច់ឈាម”(រ៉ូម ៩:២-៣)។
សាវ័កប៉ុលមានសេចក្តីស្រឡាញ់យ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ចំពោះសាសន៍យូដា ដែលជាជនរួមជាតិរបស់គាត់ បានជាគាត់ស្ទើរតែនឹងសូមព្រះជាម្ចាស់ ឲ្យដាក់បណ្តាសាគាត់ ជំនួសពួកគេរាល់គ្នា ឲ្យតែពួកគេទទួលជឿទ្រង់។ គាត់ដឹងថា ការដែលសាសន៍យូដាបដិសេធព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ នោះស្មើនឹងបដិសេធព្រះដ៏ពិត។ ហេតុដូច្នេះហើយ ទើបជម្រុញចិត្តគាត់ ឲ្យទទូចអង្វរ ដល់អ្នកដែលបានអានសំបុត្ររបស់គាត់ ឲ្យចែកចាយដំណឹងល្អនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ…
ខ្ញុំមិនអាចធ្វើវាបានទេ!
សិស្សម្នាក់បាននិយាយទាំងពិបាកចិត្តថា “ខ្ញុំមិនអាចធ្វើវាបានទេ!”។ នៅលើក្រដាស់លំហាត់ គាត់មើលឃើញតែអក្សរដែលគេបោះពុម្ភ និងគំនិតដែលពិបាកយល់ ព្រមទាំងថ្ងៃកំណត់ដែលគ្មានការលើកលែង។ គាត់ត្រូវការជំនួយរបស់គ្រូបង្រៀនរបស់គាត់។
យើងប្រហែលជាមានអារម្មណ៍ពិបាកស្រដៀងគាត់ផងដែរ ពេលដែលយើងអានសេចក្តីអធិប្បាយព្រះបន្ទូលនៅលើភ្នំរបស់ព្រះយេស៊ូវ។ គឺដូចដែលទ្រង់បានមានបន្ទូលថា “ចូរស្រឡាញ់ខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នក”(ម៉ាថាយ ៥:៤៤)។ កំហឹងគឺអាក្រក់ដូចការសម្លាប់មនុស្សដែរ(ខ.២២)។ ការត្រេកត្រអាល គឺមានទោសស្មើរនឹងការផឹតក្បត់(ខ.២៨)។ ហើយបើយើងគិតថា យើងអាចរស់នៅ ត្រូវតាមខ្នាតគំរូ ឬស្តង់ដាទាំងនេះ នោះយើងនឹងសួរខ្លួនឯងថា តើយើងអាចធ្វើបានទេ ពេលដែលទ្រង់មានបន្ទូលថា “ចូរឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានគ្រប់លក្ខណ៍ ដូចព្រះវរបិតានៃអ្នក ដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ ទ្រង់គ្រប់លក្ខណ៍ដែរ”(ខ.៤៨)។
លោកអូសវល ឆេមប័រ(Oswald Chambers) បានមានប្រសាសន៍ថា “ពេលយើងអានសេចក្តីអធិប្បាយព្រះបន្ទូលនៅលើភ្នំរបស់ព្រះយេស៊ូវ យើងអាចមានអារម្មណ៍ថា យើងគ្មានសង្ឃឹមនឹងអាចធ្វើតាមព្រះបន្ទូលទ្រង់បានឡើយ”។ ប៉ុន្តែ គាត់បានមើលឃើញអត្ថប្រយោជន៍នៃការអានសេចក្តីអធិប្បាយព្រះបន្ទូលនេះ ព្រោះពេលដែលយើងមានអារម្មណ៍ថា គ្មានសង្ឃឹមនឹងអាចធ្វើតាមបាន យើងនឹងមានចិត្តចង់ចូលទៅរកព្រះយេស៊ូវ ដូចជាអ្នកទាល់ក្រ សូមទទួលជំនួយពីទ្រង់ ដើម្បីឲ្យអាចធ្វើតាមព្រះបន្ទូលទ្រង់កើត”។
ព្រះទ្រង់ច្រើនតែធ្វើការរបស់ទ្រង់ តាមរបៀបដែលខុសពីការរំពឹងគិតរបស់យើង។ ជាក់ស្តែង អ្នកដែលដឹងថា ខ្លួនមិនអាចធ្វើតាមព្រះបន្ទូលទ្រង់ ដោយពឹងកម្លាំងខ្លួនឯង គឺជាអ្នកដែលទទួលព្រះគុណទ្រង់។ គឺដូចដែលសាវ័កប៉ុលបានបកស្រាយថា “ឱបងប្អូនអើយ អ្នករាល់គ្នាឃើញថា ក្នុងពួកអ្នកដែលទ្រង់បានហៅ មិនសូវមានអ្នកប្រាជ្ញច្រើនខាងឯសាច់ឈាម …ព្រះទ្រង់បានរើសពួកល្ងង់ល្ងើនៅលោកីយ៍នេះ ដើម្បីនឹងធ្វើឲ្យអ្នកប្រាជ្ញមានសេចក្តីខ្មាសវិញ”(១កូរិនថូស ១:២៦-២៧)។
ក្នុងប្រាជ្ញារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ព្រះដ៏ជាគ្រូបង្រៀន ទ្រង់ក៏ជាព្រះសង្រ្គោះរបស់យើងផងដែរ។ ពេលដែលយើងចូលទៅរកទ្រង់…
ព្រះនៃទីជម្រៅ
លោកវ៉ត អាផេលធិន(Ward Appeltans) ដែលជាជីវវិទូឯកទេសផ្នែកជីវិតសត្វនៅក្នុងទឹក បានមានប្រសាសន៍ថា “ពេលដែលអ្នកមុជចុះទៅក្នុងទឹកសមុទ្រ ដែលមានជម្រៅជ្រៅ រៀងរាល់ពេលដែលអ្នកយកគំរូណាមួយ ចេញពីទឹកសមុទ្រមក អ្នកនឹងរកឃើញពូជសត្វថ្មីៗជានិច្ច”។ កាលពីឆ្នាំមុន អ្នកវិទ្យាសាស្រ្តបានរកឃើញជីវិតសត្វក្នុងសមុទ្រ ១៤២១ប្រភេទទៀត។ ជាការពិតណាស់ យើងនៅមិនទាន់ស្គាល់ ជីវិតសត្វពាក់កណ្តាលទៀត នៅក្នុងជម្រៅទឹកសមុទ្រដែលនៅខាងក្រោម។
ក្នុងបទគម្ពីរយ៉ូប ៣៨-៤០ ព្រះទ្រង់បានពិពណ៌នាអំពីស្នាព្រះហស្តដែលទ្រង់បានបង្កើត ដើម្បីជាប្រយោជន៍ដល់លោកយ៉ូប។ នៅក្នុងជំពូកទាំងបីដែលមានលក្ខណៈកំណាព្យនេះ ព្រះទ្រង់បានមានបន្ទូលសង្កត់ធ្ងន់ អំពីភាពអស្ចារ្យនៃអាកាសធាតុ ភាពធំទូលាយ នៃចក្រវាល និងសត្វជាច្រើនប្រភេទ នៅក្នុងជម្រករបស់ពួកវា។ មានរបស់ជាច្រើន ដែលយើងអាចសង្កេតមើល។ បន្ទាប់មក ព្រះទ្រង់ក៏បានមានបន្ទូល អំពីក្រពើរមួយប្រភេទ ដែលជាសត្វធំសំបើម អាថ៌កំបាំង ក្នុងមួយជំពូកទាំងមូល។ សត្វចម្លែកនោះ ខុសពីសត្វដទៃទៀត វាមានស្រការដែលរឹងមាំដូចអាវក្រោះ មិនអាចឲ្យគេចាក់នឹងស្នបានឡើយ(យ៉ូប ៤១:៧,១៣) វាមានកម្លាំងខ្លាំង(ខ.១២) ហើយក៏មាន “ធ្មេញគួរឲ្យខ្លាច”(ខ.១៤)។ “អណ្តាតភ្លើងបានចេញពីមាត់វាមក … ហើយផ្សែងក៏ហុចចេញពីរន្ធច្រមុះវា”(ខ.១៩-២០)។ “នៅលើផែនដី គ្មានសត្វណាខ្លាំងដូចវាឡើយ”(ខ.៣៣)។
ដូចនេះ ព្រះទ្រង់បានមានបន្ទូល អំពីសត្វដ៏ធំសម្បើម ដែលយើងមិនដែលបានឃើញ។ តើនេះជាចំណុចសំខាន់ នៃបទគម្ពីរយ៉ូប ជំពូក៤១ឬ?
ទេ! បទគម្ពីរយ៉ូប ជំពូក៤១ បានជួយពង្រីកការយល់ដឹងរបស់យើង…
ខ្ញុំជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះអង្គ
កាលខ្ញុំទើបតែមានអាយុ២០ឆ្នាំ ខ្ញុំបានរត់គេចចេញពីព្រះ កាន់តែឆ្ងាយទៅៗ។ ខ្ញុំបានដើរលេងដល់យប់ជ្រៅនៅពេលយប់មួយ ដូចរៀងរាល់ពេលយប់ថ្ងៃសៅរ៍។ ប៉ុន្តែ ភ្លាមៗនោះ វាដូចជាចម្លែក ព្រោះខ្ញុំស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថា មានអ្វីជម្រុញចិត្តឲ្យចង់ទៅចូលរួមកម្មវិធីថ្វាយបង្គំព្រះ នៅព្រះវិហារដែលលោកឪពុករបស់ខ្ញុំ បានធ្វើការជាគ្រូគង្វាល។ ខ្ញុំក៏បានស្លៀកខោខៅប៊យ ដែលស្លេកពណ៌ និងអាវយឺតកញ្ចាស់ ហើយក៏បានចំហរលេវអាវលើគេ ហើយក៏បានបើកឡានកាត់ក្រុង។
សព្វថ្ងៃនេះ ខ្ញុំមិនបានចាំថា ប៉ារបស់ខ្ញុំបានអធិប្បាយព្រះបន្ទូលអំពីអ្វីទេ នៅថ្ងៃនោះ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនៅតែចាំថា គាត់មានក្តីអំណរប៉ុណ្ណា ពេលដែលបានឃើញខ្ញុំមកព្រះវិហារ។ គាត់ក៏បានដាក់ដៃពីលើស្មាខ្ញុំ ហើយក៏បានណែនាំខ្ញុំ ឲ្យគេឯងបានស្គាល់ គឺដល់អ្នកណាក៏ដោយដែលគាត់បានជួបនៅថ្ងៃនោះ។ គាត់ក៏បាននិយាយដោយមោទនៈភាពថា “នេះជាកូនប្រុសខ្ញុំ!” ក្តីអំណររបស់គាត់នៅថ្ងៃនោះ បានឆ្លុះបញ្ចាំងឲ្យខ្ញុំឃើញសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះ ដែលបានប៉ះពាល់ចិត្តខ្ញុំ អស់រយៈពេលជាច្រើនទសវត្សរ៍កន្លងមកនេះ។
ព្រះទ្រង់បានបង្ហាញរូបភាពរបស់ទ្រង់ ជាព្រះវរបិតាដែលមានក្តីស្រឡាញ់ គឺដូចដែលមានចែង នៅពេញក្នុងព្រះគម្ពីរ។ ក្នុងបទគម្ពីរអេសាយ ជំពូក៤៤ ទន្ទឹមនឹងការថ្លែងព្រះបន្ទូលព្រមានដល់ពួកអ៊ីស្រាអែល ហោរាអេសាយ ក៏បាននាំព្រះរាជសារនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ជាគ្រួសារ ដល់ពួកគេផងដែរ។ គឺដូចដែលគាត់បានថ្លែងថា “ឱពួកយ៉ាកុប ជាអ្នកបំរើអញ ហើយឯងដែរ យេស៊ូរុនដែលអញបានរើសអើយកុំឲ្យខ្លាចឡើយ។ ដ្បិតអញនឹងចាក់ទឹកទៅលើអ្នកណាដែលកំពុងស្រេក ព្រមទាំងបង្ហូរទឹកទៅលើដីហួតហែងផង អញនឹងចាក់វិញ្ញាណអញទៅលើពូជពង្សរបស់ឯង ហើយពររបស់អញ ទៅលើកូនចៅរបស់ឯង”(ខ.២-៣)។ លោកអេសាយបានកត់សំគាល់ឃើញថា របៀបដែលពួកកូនចៅទំាងនោះនឹងឆ្លើយតប ចំពោះទ្រង់វិញ គឺជាមោទនៈភាពនៃគ្រួសារខ្លួន។ គឺដូចដែលគាត់បានសរសេរថា…
នៅជាប់ក្នុងសេចក្តីពិត
កាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុន ខ្ញុំបានចូលរួមពិធីមង្គលការមួយ ដែលក្នុងនោះ មនុស្សពីរនាក់ មកពីប្រទេសផ្សេងគ្នាបានរៀបការជាមួយគ្នា។ ការចម្រុះវប្បធម៌យ៉ាងដូចនេះ អាចជាការប្រសើរណាស់ ប៉ុន្តែ ពិធីមង្គលការនេះ បានបូកបញ្ចូលប្រពៃណីយ៍គ្រីស្ទបរិសទ ជាមួយនឹងប្រពៃណីនៃជំនឿដែលថ្វាយបង្គំព្រះក្លែងក្លាយជាច្រើនអង្គ។
លោកសេផានា ជាហោរាដែលបានថ្កោលទោស ដោយច្បាស់ៗ ចំពោះការបូកបញ្ចូលសាសនាដទៃ ជាមួយនឹងជំនឿលើព្រះដ៏ពិត។ ពូជអំបូរយូដាបានក្លាយជាក្រុមមនុស្សដែលថ្វាយបង្គំព្រះដ៏ពិត ប៉ុន្តែ ក៏បានពឹងផ្អែកទៅលើព្រះម៉ូឡុក(សេផានា ១:៥)។ លោកសេផានាបានរៀបរាប់ថា ពួកគេបានដាក់បញ្ចូលវប្បធម៌របស់សាសន៍ដទៃ(ខ.៨) ហើយក៏បានព្រមានពួកគេថា ដោយសារតែរឿងនេះ ព្រះទ្រង់នឹងបណ្តេញប្រជាជនយូដា ចេញពីស្រុកកំណើតរបស់ខ្លួនមិនខាន។
ប៉ុន្តែ ព្រះទ្រង់មិនដែលឈប់ស្រឡាញ់រាស្រ្តទ្រង់ឡើយ។ ទ្រង់បានជំនុំជម្រះពួកគេ ដើម្បីបង្ហាញពួកគេឲ្យដឹងខ្លួនថា ពួកគេចាំបាច់ត្រូវងាកបែរទៅរកទ្រង់វិញ។ ដូចនេះ លោកសេផានាក៏បានលើកទឹកចិត្តប្រជាជនយូដា ឲ្យ “ស្វែងរកសេចក្តីសុចរិត និងសេចក្តីសុភាព(ឬការបន្ទាបខ្លួន)”(២:៣)។ បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់ ក៏បានប្រទានពួកគេនូវព្រះបន្ទូលដ៏ស្រទន់ ដោយសន្យាថា នឹងស្អាងពួកគេឡើងវិញ នៅពេលអនាគត។ គឺដូចដែលទ្រង់មានបន្ទូលថា ទ្រង់នឹងប្រមូលពួកគេឲ្យមូលមករកទ្រង់វិញ ហើយនៅពេលនោះ ទ្រង់នឹងនាំពួកគេឲ្យត្រឡប់មកស្រុកកំណើតវិញ(៣:២០)។
គេងាយនឹងថ្កោលទោស ចំពោះការបូកបញ្ចូលជំនឿគ្រីស្ទបរិស័ទ ជាមួយជំនឿសាសនាដទៃ ដូចនៅក្នុងពិធីមង្គលការ ដែលខ្ញុំបានចូលរួម។ ប៉ុន្តែ តាមពិត យើងរាល់គ្នាសុទ្ធតែងាយនឹងច្របល់សេចក្តីពិតរបស់ព្រះ ជាមួយវប្បធម៌របស់យើង។ យើងត្រូវការព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដឹកនាំយើង ដើម្បីឲ្យយើងដឹងច្បាស់ថា ជំនឿរបស់យើងមានភាពត្រឹមត្រូវ តាមសេចក្តីពិតរបស់ព្រះឬអត់ ហើយបន្ទាប់មក…
ការគោរព សម្រាប់អ្នកដែលបានធ្វើការដ៏ល្អប្រពៃ
បន្ទាប់ពីលោកចេមស៍(James) បានធ្វើការបម្រើប្រទេសជាតិគាត់ អស់រយៈពេលពីរទសវត្សរ៍ ក្នុងនាមជាអ្នកបើកបរឧទ្ធម្ភាគចក្រយោធា គាត់ក៏បានវិលត្រឡប់មកផ្ទះវិញ ដើម្បីធ្វើការជាគ្រូបង្រៀនបម្រើដល់សហគមន៍របស់គាត់។ ប៉ុន្តែ ដោយសារគាត់នឹកឧទ្ធម្ភាគចក្រពេក គាត់ក៏បានទៅទទួលការងារ ជាអ្នកបើកបរឧទ្ធម្ភាគចក្រសង្រ្គោះបន្ទាន់ ឲ្យមន្ទីរពេទ្យក្នុងតំបន់ដែលគាត់រស់នៅ។ គាត់ក៏បានបើកបរឧទ្ធម្ភាគចក្រ រហូតដល់ពេលគាត់មានវ័យចាស់។
ឥឡូវនេះ យើងដល់ពេលដែលត្រូវនិយាយលាគាត់។ ខណៈពេលដែលមិត្តភក្តិ ក្រុមគ្រួសារ និងមិត្តរួមការងារដែលមានឯកសណ្ឋាន កំពុងតែឈរតម្រៀបគ្នា នៅទីបញ្ចុះសព មិត្តរួមការងាររបស់គាត់ម្នាក់ ក៏បានប្រើវិទ្យុទាក់ទង ដើម្បីឲ្យគេបំពេញបេសកកម្មឧទ្ធម្ភាកចក្រជាលើកចុងក្រោយ សម្រាប់លោកចេមន៍។ មិនយូរប៉ុន្មាន យើងក៏បានឮសម្លេងស្លាបចក្រឧទ្ធម្ភាគចក្រ ដែលកំពុងតែវិលជក់ខ្យល់ ងាយឲ្យយើងចំណាំបានពីចម្ងាយ។ យើងក៏បានឃើញឧទ្ធម្ភាគចក្រមួយគ្រឿង កំពុងតែហោះឆ្វែលជុំវិញសួនបញ្ចុះសព ហើយក៏បានសំកាំងមួយសន្ទុះ នៅលើអាកាស ដើម្បីធ្វើការគោរព ចំពោះសពរបស់លោកចេមស៍ ហើយក៏បានបើកត្រឡប់ទៅមន្ទីរពេទ្យវិញ។ នៅពេលនោះ សូម្បីតែមន្ត្រីទាហានដែលមានវត្តមាននៅទីនោះ ក៏មិនអាចទប់ទឹកភ្នែកបានដែរ។
ពេលដែលស្តេចសូល និងបុត្រាទ្រង់ ព្រះនាមយ៉ូណាថាន បានបាត់បង់ព្រះជន្មនៅក្នុងសង្រ្គាម ដាវីឌក៏បាននិពន្ធបទទំនួញ ដែលមានចំណងជើងថា “ទំនួញនៃធ្នូ” (២សាំយ៉ូអែល ១:១៧)។ គឺដូចដែលទ្រង់បានថ្លែងឡើងថា “ឱសាសន៍អ៊ីស្រាអែលអើយ អ្នកដ៏ជាសិរីល្អនៃឯង បានត្រូវគេសំឡាប់នៅលើទីខ្ពស់របស់ឯង ឱះឱពួកខ្លាំងពូកែបានដួលស្លាប់ហើយ”(ខ.១៩)។ យ៉ូណាថាន គឺជាមិត្តជិតសិ្នទ្ធបំផុត របស់ដាវីឌ និងជាមិត្តរួមអាវុធផងដែរ។ ហើយទោះបីជាដាវីឌ និងស្តេចសូលបានក្លាយជាខ្មាំងសត្រូវនឹងគ្នាក៏ដោយ ក៏ដាវីឌនៅតែគោរពអ្នកទាំងពីរដដែល។ គឺដូចដែលទ្រង់បានសរសេរ…
ខុសពីការស្មាន
មានពេលមួយ ភរិយាខ្ញុំបានទូរស័ព្ទប្រាប់ខ្ញុំថា មានសត្វស្វាមួយក្បាល នៅក្នុងទីធ្លាផ្ទះយើង! នាងក៏បានបន្តបើកទូរស័ព្ទ ដើម្បីឲ្យខ្ញុំអាចស្តាប់ឮសម្លេងវា។ ជាការពិតណាស់ ស្តាប់មើលទៅ ដូចជាសម្លេងសត្វស្វាមួយក្បាលមែន។ តែវាចម្លែក ព្រោះសត្វស្វាព្រៃ មាននៅតំបន់ ដែលនៅឆ្ងាយពីយើង ប្រហែល៣២០០គឺឡូម៉ែត្រ។
ក្រោយមក ឪពុកក្មេកខ្ញុំក៏បានបំបាត់ចម្ងល់របស់យើង។ គាត់បានពន្យល់ថា តាមពិត វាគឺជាសត្វទីទុយពូជធំ ដែលចូលចិត្តយំ។ ដូចនេះ ការពិត មិនដូចជាអ្វីដែលយើងស្មានឡើយ។
ពេលដែលកងទ័ពរបស់ស្តេចសានហេរីប បានលោមព័ទស្តេចហេសេគានៃនគរយូដា ឲ្យជាប់នៅក្នុងកំផែងក្រុង ពួកសាសន៍អាសស៊ើរគិតថា ខ្លួនមានជ័យជម្នះហើយ។ ប៉ុន្តែ ការពិត មិនដូចជាអ្វីដែលពួកគេស្មានឡើយ។ ទោះបីជាមេទ័ពរបស់សាសន៍អាសស៊ើបានប្រើពាក្យសម្តីយ៉ាងប៉ិនប្រសប់ ហើយតាំងខ្លួនជាអ្នកនាំព្រះរាជសាររបស់ព្រះក៏ដោយ ក៏ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់នៅតែឃុំគ្រងរាស្រ្តទ្រង់ ដោយព្រះហស្តទ្រង់។
គឺដូចដែលមេទ័ពនោះបានសួរថា “តើអញបានឡើងមក ដើម្បីច្បាំងបំផ្លាញទីនេះ ដោយឥតព្រះយេហូវ៉ាឬអី គឺព្រះយេហូវ៉ាទេតើ ដែលទ្រង់បានមានព្រះបន្ទូលបង្គាប់អញថា ចូរឡើងទៅច្បាំងបំផ្លាញស្រុកនេះចុះ”(២ពង្សាតាក្សត្រ ១៨:២៥)។ ហើយគាត់ថែមទាំងបានប្រាប់ពួកគេថា គាត់ចង់ឲ្យពួកគេបានរស់នៅ ឥតស្លាប់ឡើយ(ខ.៣២)។
ស្តាប់សម្តីរបស់គាត់ទៅ ដូចជាព្រះរាជសារបស់ព្រះ។ ប៉ុន្តែ ហោរាអេសាយក៏បានប្រាប់ព្រះបន្ទូលដ៏ពិតរបស់ព្រះអម្ចាស់ ដល់ពួកអ៊ីស្រាអែលថា ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលថា ស្តេចសានហេរីបនឹងមិនបានចូលក្នុងទីក្រុង ឬបាញ់ព្រួញសូម្បីតែមួយគ្រាប់នៅទីនេះឡើយ ព្រោះព្រះអម្ចាស់ នឹងការពារ ហើយសង្រ្គោះទីក្រុងនេះ(១៩:៣២-៣៤ អេសាយ ៣៧:៣៥)។ នៅពេលយប់នោះ…
បញ្ហានៃដើមកំណើត
ក្នុងវប្បធម៌អឺរ៉ុប តាមធម្មតា គេសួរគ្នាថា “តើអ្នកមកពីណា?” យើងច្រើនតែប្រើសំណួរនេះ ដើម្បីឲ្យបានស្គាល់នរណាម្នាក់ ជាបន្ថែមទៀត។ ប៉ុន្តែ មនុស្សជាច្រើន មានការពិបាក នៅក្នុងការឆ្លើយសំណួរនេះ។ ជួនកាល យើងមិនចង់ផ្តល់ពត៌មានលម្អឹតអំពីខ្លួនយើងទេ។
ក្នុងកណ្ឌគម្ពីរពួកចៅហ្វាយ លោកយែបថា ប្រហែលជាមិនចង់ឆ្លើយសំណួរនេះ ទាល់តែសោះ។ បងប្អួនចុងរបស់គាត់ បានបណ្តេញគាត់ចេញពីស្រុកកំណើតរបស់គាត់ នៅស្រុកកាឡាត ដោយសារគាត់មានដើមកំណើតដ៏គួរឲ្យសង្ស័យ។ ពួកគេបានស្រែកដាក់គាត់ថា “ឯងជាកូនខាងក្រៅ”(ពួកចៅហ្វាយ ១១:២)។ ជាក់ស្តែង បទគម្ពីរបានចែងយ៉ាងច្បាស់ថា ម្តាយរបស់គាត់ គឺជាស្រ្តីរកស៊ីផ្លូវភេទ(ខ.១)។
ប៉ុន្តែ លោកយែបថា មានលក្ខណៈជាអ្នកដឹកនាំពីកំណើត ហើយនៅពេលដែលពួកសាសន៍ដទៃបានលើកគ្នាមកវាយស្រុកកាឡាត ពួកអ្នកដែលបានឲ្យគាត់វេចបង្វេច ចង់ឲ្យគាត់វិលត្រឡប់មកវិញភ្លាម។ ពួកគេប្រាប់គាត់ថា “សូមមកធ្វើជាមេទ័ព លើយើងរាល់គ្នា”(ខ.៦)។ លោកយែបថា ក៏បានសួរគេថា “តើអ្នករាល់គ្នាមិនបានស្អប់ខ្ញុំ ហើយបណ្តេញចេញពីផ្ទះឪពុកខ្ញុំទេឬអី?”(ខ.៧)។ បន្ទាប់ពីគាត់បានទទួលការធានាថា ពួកគេនឹងមិនប្រព្រឹត្តចំពោះគាត់ដូចមុនទៀតទេ គាត់ក៏បានយល់ព្រមដឹកនាំពួកគេ។ ព្រះគម្ពីរបានចែងថា “ព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះយេហូវ៉ា ទ្រង់ក៏មកសណ្ឋិតលើយែបថា”(ខ.២៩)។ គាត់ក៏បានដឹកនាំពួកគេ ដោយសេចក្តីជំនឿ ឆ្ពោះទៅរកជ័យជម្នះដ៏អស្ចារ្យ។ ព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មីក៏បានលើកឡើងអំពីគាត់ នៅក្នុងបញ្ជីឈ្មោះវីរៈបុរសនៃសេចក្តីជំនឿផងដែរ(ហេព្រើ ១១:៣២)។
ជាញឹកញាប់ ព្រះទ្រង់បានជ្រើសរើសមនុស្សដែលមិនសមទំនង ឲ្យធ្វើកិច្ចការរបស់ទ្រង់ តើពិតមែនទេ? វាមិនសំខាន់ថា យើងមកពីណា ហើយមកដល់ទីនេះ…
ដោយសារការអ្វីដែលទ្រង់បានធ្វើ
អ្នកស្រីស៊ូសានណាហ៍ សាយបឺ(Susannah Cibber) ទទួលបាននូវកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បី នៅសតវត្សរ៍ទី១៨ ដោយសារគាត់មានអំណោយទានផ្នែកចម្រៀង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គាត់ក៏មានឈ្មោះល្បី ដោយសារបញ្ហារឿងអាស្រូវក្នុងជីវិតអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់គាត់ផងដែរ។ ហេតុនេះហើយបានជា នៅពេលដែលគេយកបទច្រៀង ដែលមានចំណងជើងថា “ព្រះមែស៊ី” ដែលលោកហេនឌែល(Handel)បាននិពន្ធ មកប្រគុំជាលើកទីមួយ ក្នុងក្រុងឌីប្លីន នៅខែមេសា ឆ្នាំ១៧៤២ មានទស្សនិកជនជាច្រើន មិនចង់ឲ្យគាត់ចូលរួមសម្តែង ជាអ្នកចម្រៀងទោល ដែលលេចធ្លោនោះទេ។
ក្នុងអំឡុងពេលនៃការសម្តែងបើកការប្រគុំតន្រ្តីនៅថ្ងៃនោះ អ្នកស្រីសាយបឺ ក៏បានច្រៀងបទព្រះមែស៊ីយ៉ាងដូចនេះថា “ទ្រង់ត្រូវគេមើលងាយ ហើយត្រូវមនុស្សបោះបង់ចោល ទ្រង់ជាមនុស្សទូទុក្ខ ហើយក៏ធ្លាប់ស្គាល់សេចក្តីឈឺចាប់”(អេសាយ ៥៣:៣)។ ពាក្យពេចន៍ដែលគាត់បានច្រៀងនេះ បានធ្វើឲ្យលោកគ្រូគង្វាល ផាទ្រីក ដេឡានី(Patrick Delany)មានការប៉ះពាល់ចិត្ត បានជាគាត់ក្រោកឈរឡើង ហើយលាន់មាត់ថា “អ្នកស្រីសាយបឺ ព្រះទ្រង់បានអត់ទោសឲ្យអ្នកស្រីហើយ!”
រឿងនេះបានឆ្លុះបញ្ចាំង អំពីទំនាក់ទំនងរវាងជីវិតរបស់អ្នកស្រីស៊ូសានហាហ៍ សាយបឺ ជាមួយនឹងខ្លឹមសារនៃបទ “ព្រះមែស៊ី” របស់លោកហេនឌែល ដែលយើងមិនពិបាកនឹងយល់ឡើយ។ “មនុស្សទូទុក្ខ” គឺជាព្រះយេស៊ូវ ដែលជាព្រះមែស៊ី ត្រូវគេ “មើលងាយ ហើយបោះបង់ចោល” ដោយសារតែអំពើបាប គឺមិនខុសពីអ្នកស្រីសាយបឺ ដែលត្រូវគេស្អប់ ដោយសារអំពើបាបរបស់គាត់នោះឡើយ។ តែហោរាអេសាយបានមានប្រសាសន៍ថា “ទ្រង់នឹងធ្វើឲ្យមនុស្សជាច្រើនបានសុចរិត ដោយគេស្គាល់ដល់ទ្រង់ ហើយទ្រង់នឹងទទួលរងទោសចំពោះអំពើទុច្ចរិតរបស់គេ”(ខ.១១)។
យ៉ាងណាមិញ…
សំបុត្រផ្ញើមកផ្ទះ
នៅសម័យសង្រ្គាមលោកលើកទី២ មានយុវជនអាមេរិកជាច្រើននាក់ ត្រូវបានជ្រើសរើសឲ្យចូលក្នុងជួរទ័ព។ នៅក្នុងការហ្វឹកហាត់មូលដ្ឋាន នៅប្រទេសឆ្ងាយពីស្រុកកំណើត ពួកគេក៏បានប្រែជាមានការលេងសើច និងមានទំនាក់ទំនងតាមសំបុត្រ ដើម្បីជម្នះនឹងការលំបាកដែលពួកគេជួបប្រទះ។ ពេលដែលយុវជនម្នាក់បានសរសេរសំបុត្រមួយច្បាប់ផ្ញើទៅផ្ទះ គាត់បានពិពណ៌នា អំពីដំណើរការនៃការចាក់វ៉ាក់សាំង ដោយការនិយាយបំភ្លើស ដ៏គួរឲ្យអស់សំណើចថា “មានមន្ត្រីពេទ្យយោធាពីនាក់បានដេញចាប់យើង ដោយប្រើស្ន។ ពួកគេបានចាប់យើងទាំងកញ្ឆក់ ហើយផ្តួលទៅលើកម្រាលឥដ្ឋ ហើយក៏បានយកស្នចាក់ដៃរបស់យើង”។
ប៉ុន្តែ មានទាហានម្នាក់បានចាប់ផ្តើមដឹងខ្លួនថា ការលេងសើចនេះ ដូចជាជ្រុលបន្តិច។ បន្ទាប់មកគាត់ក៏ទទួលបានព្រះគម្ពីរមួយក្បាល។ គាត់ក៏បានសរសេរនៅក្នុងសំបុត្រគាត់ថា “ខ្ញុំចូលចិត្តអានព្រះគម្ពីរមួយក្បាលនេះខ្លាំងណាស់ ហើយខ្ញុំបានអានព្រះគម្ពីរនេះជារៀងរាល់យប់។ ខ្ញុំមិនដែលដឹងថា ខ្ញុំអាចរៀនសូត្រពីព្រះគម្ពីរ បានច្រើនយ៉ាងនេះសោះ”។
កាលពីយូរមកហើយ ប្រជាជនយូដាដែលគេបាននិរទេស បានវិលត្រឡប់មកស្រុកកំណើតវិញ បន្ទាប់ពីបានរស់នៅជាទាសករអស់ជាច្រើនឆ្នាំ នៅចក្រភពបាប៊ីឡូន។ ខណៈពេលដែលពួកគេខិតខំកសាងកំផែងក្រុងយេរូសាឡិមឡើងវិញ ពួកគេក៏បានជួបការប្រឆាំងជាច្រើន ពីពួកខ្មាំងសត្រូវ ភាពអត់ឃ្លាន និងអំពើបាបរបស់ខ្លួនឯង។ ក្នុងពេលដែលពួកគេកំពុងជួបទុក្ខលំបាក ពួកគេក៏បានងាកបែរទៅរកព្រះបន្ទូលព្រះ។ ពួកគេក៏មានការភ្ញាក់ផ្អើល ចំពោះការអ្វីដែលពួកគេបានរៀនពីព្រះគម្ពីរ។ ពេលដែលពួកសង្ឃរបស់ព្រះ អានកណ្ឌគម្ពីរក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ ពួកបណ្តាជនក៏បានប៉ះពាល់ចិត្ត ហើយក៏នាំគ្នាយំ(នេហេមា ៨:៩)។ ប៉ុន្តែ ពួកគេក៏រកបាននូវការកម្សាន្តចិត្តផងដែរ។ លោកនេហេមា ដែលជាអភិបាលក្រុង ក៏បានប្រាប់ពួកគេថា “ក៏កុំឲ្យមានចិត្តព្រួយឡើយ ពីព្រោះសេចក្តីអំណររបស់ព្រះយេហូវ៉ាជាកំឡាំងនៃអ្នករាល់គ្នា”(ខ.១០)។
យើងអាចស្តាប់ព្រះបន្ទូលព្រះបានគ្រប់ពេល គឺមិនចាំបាច់ទាល់តែមានបញ្ហានោះឡើយ។ តាមរយៈព្រះគម្ពីរ យើងអាចរៀនសូត្រអំពីចរិយាសម្បត្តិ ការអត់ទោសបាប…